Sunday, December 13, 2015

આવનાર પગલાં

આંખોમાં સ્વપ્નના તોરણ, ને હૃદય ઊર્મિઓનું સિંચન,
આવનાર પગલાને જાણે આશાઓ સાથે જુનો કોઈ સંબંધ.

કોઈ નવી ફૂટેલી કૂંપળ જાણે, કિરણ પી રેહવાને આતુર,
કંઠેથી નીકળેલો સ્વર જાણે, ગુંજી રેહવાને વ્યાકુળ.

મઘ મઘ કરતી સોડમ જાણે, ધરતીથી જે ફૂટી જરી,
પ્રસરે બાગમાં એ બેફીકર, વેરે ખુશ્બૂ એક ભીની ભીની.

ચંદ્રથી નીકળેલું એક કિરણ જાણે, જળ પર પડવાને આતુર,
હવામાં રહેલી ભીનાશ જાણે, એક ઝાકળ બનવાને વ્યાકુળ.

ઉમંગનું ઇન્દ્રધનુષ જાણે, આંખમાં ફરતું તેજ,
ઝંખનાનું ઓજસ જાણે, પલકારાની સેજ.

© 2015 Abhijit Pandit

Monday, August 17, 2015

एक नज़ारा ऐसा भी

ऊँचे वो पेड़ देवदार के,
कहते हो मन ही मन,
आओ छूले बादल ज़रा,
बहती जब वह मस्त पवन.

वादीयो में जब हो ख़ामोशी सी छायी,
धुंध लेकर जब हवा भी चली आई,
थिरक उठते झरनों के ऐसे चरन,
फुट पड़ते वो मस्तीमें होके मगन.

पत्तों से लिपटी वो ओस की बुँदे,
देखा करते हम बिना आँख मूंदे,
पड़ती उसपे जब वो भोर की किरन,
चमक उठता उसका सारा बदन.

वो सड़क पथरीली सी,
चलती जब वो टेढ़ी मेढ़ी सी,
खो जाती वो धुंध में कभी,
लहराके फिर कही से निकल आती.

वो परबतों पे जमी बर्फ की चादर,
चमक उठती सूरज की किरन पाकर,
शरमाके बादलो में वो कभी छुप जाती,
कभी घूँघट उठाये वो मुस्कुराके फिर नीखर आती.

© 2015 Abhijit Pandit

Friday, August 14, 2015

આપણા પગલા, આપણી વાત

આપણા પગલે પગલે આપણી વાત,
નિરંતર ચાલતી આપણી વાત.

વાત કરશો તો પગલા પણ બોલશે,
કહેશે વાત એક સફરની... સફરના આનંદની.

પગલાં જે પસાર થયા જાણે કેટલાયે તોફાની દરિયાઓથી,
ધક્ધક્તી રેત પરથી અને શીતળ ઝરણાંઓથી,
અને આવી પહોચ્યા અહી, જ્યાં
એક લીલીચમ ધરતી પર વરસી રહ્યો છે એક સોનેરી સૂરજ,
છે ગુલાબી અજવાળું ને મેહેકતું વન.
અને બધાની વચ્ચે..... હું અને તું.

વર્ષો જુનો આપણો  સફર.
છે તન પર પથરાયેલા કેટલાયે પડ,
પણ મન તો તારી ઉર્મિઓથી સીંચેલું એક ઘટાદાર વડ.

બે અજાણ્યા જીવોએ શરૂઆત કરી હતી સફરની,
હાથમાં હાથ મિલાવી, અને સાથે પગ માંડી.

અને પગલા હજીએ ચાલે છે... નિરંતર ચાલે છે.
ક્યારિક સ્હેજ આગળ, ક્યારેક સ્હેજ પાછળ... પણ સાથે.

સાથે રેહવાની રીત સમજાવતા આપણા પગલા,
દૂર સુધી લઇ જશે આપણી વાત.

આપણા પગલાં... 
નિરંતર ચાલતા આપણા પગલાં.

© 2015 Abhijit Pandit

Tuesday, May 12, 2015

A Trip to the Hills

The woods were dark and deep and beckoned me to keep,
their memories in my heart so deep.

The rustle of leaves and the humming of the bees,
the gurgling of the brook and chirping on the trees.

These were the sounds that echoed in me long and clear,
and give me comfort still in all these years.

The roads that wound and wound upon the hills so tall,
clouds flew across my face, and rains were about to fall.

We were drenched, the hills and the birds and all,
that walked on land and flew and crawled.

Mists rose to welcome me in their domains,
and wrapped me round in thin silvery veils.

The valleys wore a somber look that day,
and enticed me with their silence to just walk and stay.

One more day till I heard them all,
the song of the trees and the withered leaf's fall.


© 2015 Abhijit Pandit

Saturday, April 4, 2015

The Winding Road

The road wound its way among the woods dark and deep,
peeping in and out from the hills high and steep.

Swaying in its lazy gait, singing a song to the hidden trails,
she soaked in the evening air which fell upon the glens and dales.

I walked with the road and listened to it all,
the rustling of leaves and the langur's call.

Into those woods we walked on and on,
passing the ravines that looked upon a new dawn.

Winding its way, i thought it exactly knew,
where the fawn would rest and ferns also grew.

The hills were entwined with the arms of this winding road,
the road, that never stopped and never slowed.


© 2015 Abhijit Pandit